Otobüsün Fransızcası

"...ji passi jotem..." diye devam eden Fransızca bir şarkıyı insan en iyi otobüste dinler. Her zaman için bebek ağlamasından veya yanındakinin attığı taş sesinden iyidir. Gözlerinin bebeğin ağızdan çıkan desibelleri takip etmek insanın içini nasıl sıyırır ise, yanındakinin eline bakıp yanlış attığı taşa üzülmekte o kadar dişlerini sıkıp "Ahh be!" dedirtir.

Konumuz, gözlem.

Gözlerini bunlarla meşgul etmektense kapatıp neden Fransız ihtilalini düşünmeyesin ki... Aslında bu da bir o kadar gereksiz bir iş olurdu. O yüzden geleceğini, Fransa'ya gitme ihtimalini düşünebilirsin diyorum ama o an iç sesim olaya müdahil oluyor -Türkiye'yi karışladın orası kaldı- diyor. Yani görüyorsunuz her zaman için hayatınıza karışan varlıklar var. Ama istişare önemli... Lütfen en azından bu yazıyı okuyabilecekler bir işe kalkışmadan aralarında istişare yapsınlar.

Konumuz, sekülerizm.

Yani olayın özü; hayat, 19 km hızla giden bir koşu bandı ve üzerine çıkabilene aşk olsun. Fransa dedik yine olayı melankoliye getirdim bana da gizli bir alkış yapın artık oturduğunuz yerden. Çünkü bu yazı ayakta okunmayacak kadar saçma şeyler içeriyor. Sevgilinizden gelen "oturuyorum napim" mesajı kadar alelade bir yazı. Bak yine konu dağıldı.

Zaten konumuz sürrealizm.

Yarın doğum günüm ve size ayırdığım sürenin sonuna geldik. Çünkü birazdan otobüsten ineceğim, şarkı bitecek ve sadece sola bakıp karşıya geçeceğim. Yani her zamankinden farklı bir şey yok. Şarkı yarım kalınca karşıdan karşıya bakmadan geçiyorum; yanlış sitenin bahçesine gidip, yanlış kapı şifreleri deniyorum. O yüzden her zaman böyle ayarlarım. Net şekilde ayarladığım tek şeydir belki de...

Konumuz, closerizm.