Ey Dost!

Sevgili dost,
Bugün bana verdiğin kitabı okudum ya da ikimizi mi okudum demeliyim bilmiyorum ama aynı yerlerde aynı duyguları yaşadığımızdan şüphem yok. Sevgili dost,
Bugün bana verdiğin kitabı okudum ya da ikimizi mi okudum demeliyim bilmiyorum ama bana yazmadın, bana konuştun. Geldin gözümün içine baka baka "Kör müsün?" dedin. Evet, körüm. Bu yaşam mücadelesi beni kör etti. Ne iyiliği ne insanlığı göremez oldum. Batmaya başladım; göze, gönüle, gaflete batmaya başladım. Ortamların aranan değil, arınan adamı olmaya başladım. Hayatın elinden kurtulup çocuk parklarında üzerime gazeteler örtmeye başladım, üşüdüm. Kimse yaşıyor muyum diye bakmadı otopside de daha evvel yaşadığıma delil bir şey çıkmadı zaten ölmüştüm, sadece bedenim bu durumu yeni farketmişti.
"Umut umutsuzluğun ötesindedir." demişlerdi. Umut bir buji gibi ateşlemişti kalbimi ve ilk yanma olmuş ve pistonlar vurmaya başlamıştı ama boğuluyordum sevgili dost içimde ki dumanı atamıyordum tıkanmıştım, ölüyordum anlamış olacaklardı, bağlamışlardı çenemi ama gerek yoktu aslında normal hayatta çenesi düşük bir insan değildim ki zaten. Yine son kez baktım spotçudan aldığımız avizeye, yarının ölümünün özlemiyle kapadım gözlerimi...
Üç-beş değer veren insandan gayri kim için yaşardı ki insan mal mülk için mi sana sevgisi olmayan alelade insanlar için mi hayır sevgili dost, insan dostu için yaşar.
Bana verdiğin kitabı okudum ve bütün dostane cümlelerin emeğiyle, senin bana gelişinle, yerimden doğruldum yeniden doldurdum içime insan sevgisini seninle...
Sevgili dost, İyi ki varsın